Ervaringen delen

Bart is blij met zijn maatje!

Haar naam is Linda en Bart is reuze blij met haar, zegt Ruud. Ruud is een van de twee broers van Bart. Door Linda kan Bart ook leuke activiteiten ondernemen als zijn broers hun favoriete sport doen. Voetbal, zegt Jan, de oudste broer van Bart dat doen wij graag en liefst zo vaak mogelijk.

Bart heeft een verstandelijke beperking als gevolg van een stofwisselingsziekte. Overdag gaat hij naar een activiteitencentrum en als Bart thuis komt, heeft hij intensieve zorg nodig. Linda komt regelmatig om met Bart een activiteit te ondernemen en heeft geregeld contact met Bart via de computer, zegt Jan. Dat kan Bart zelf, dus hebben wij ook eens extra tijd om te gaan voetballen, geeft Ruud aan.

Ben ik dan mantelzorger?

De geur van koffie komt me tegemoet. Meneer en mevrouw zitten allebei klaar. Zo op het eerste gezicht
niets aan de hand. De een druk in de weer met koffie en thee, de ander voert een gesprekje met mij,

de consulent. Een ruim appartement in het centrum, waar het echtpaar nu 3 jaar woont. Het ging niet meer in hun andere huis, teveel trappen en zover van de winkels. Meneer zorgt al jaren voor zijn vrouw.

Het begon allemaal heel klein… een stukje de regie overnemen als ze dingen vergat. Ja, voorheen deed zij
dat allemaal. Mevrouw was degene die thuis de scepter zwaaide, meneer ging veel op pad. Hij hield nog wat paarden bij een schuurtje. Deze zijn inmiddels verkocht. Meneer was steeds vaker thuis nodig. Boodschappen doen ze nu samen; ook zijn ze veel onderweg naar apotheek, specialist of fysiotherapie. Maar ze redden het samen prima. Of zoals ze zelf zeggen: ‘Zolang we het samen maar kunnen’.

Als het gesprek even op gang is, laat meneer vallen dat hij zijn avondje kaarten toch weleens mist. Er komen voldoende mensen bij hen thuis, daar gaat het niet om. Even eruit… Mevrouw zegt dat ze het liefst thuis is. Ze voelt zich daar het fijnst. Maar ze durft niet lang alleen te zijn: ‘Dan bel ik hem en dan is hij zo thuis’.
Zij heeft er ook niet om gevraagd om ziek te worden, vroeger ja toen fietste en winkelde ze graag maar dat lukt niet meer. Te inspannend. O ja, de kinderen springen ook bij, maar die hebben het allemaal druk.
De zoon helpt bij extra klusjes in huis, die is zo handig. Het vergeten, dat is allemaal wat hetzelfde
gebleven. Maar dat mevrouw nu niet meer zo goed vooruit kan, dat heeft haar wereld een stukje
kleiner gemaakt.

Het is knap zoals ze het met zijn tweeën doen. De één zorgvrager, de ander mantelzorger. Dit overwegend, ga ik met hen wat dieper in op de verhalen die ze vertellen. Wil meneer soms wat tijd die hij zelf in kan vullen? En bij u mevrouw, bespeur ik toch wat heimwee naar het winkelen? Hebt u weleens hulp aan uw kinderen gevraagd? Zou u met een ander op stap durven/willen?
Als de vragen duidelijk zijn, kan ik met hen gaan praten over mogelijke oplossingen. Misschien een vrijwilliger?

Voor meneer en mevrouw heb ik contact opgenomen met een welzijnsorganisatie. Zij hebben telefonisch contact gehad met de familie. Daarin proberen ze duidelijk te krijgen wat voor vrijwilliger bij hen past. Meneer kon na enkele weken zijn avondje kaarten weer oppakken. Verder heeft het echtpaar de vraag aan hun kinderen voorgelegd of één van hen in de gelegenheid is om één keer per maand met moeder te gaan winkelen. De kinderen hebben besloten om dit om beurten te doen. Zo ervaren ze het niet als een belasting maar als een leuke tijdsbesteding samen met hun moeder.

Over 3 maanden neem ik contact op met meneer en mevrouw om te kijken hoe het met hen gaat...